Mabuhay sa Pag-ibig ng Diyos, Hindi na Ako Nag-aalala tungkol sa Sakit ng Aking mga Anak

Ni Dan Chun, Malaysia

Isa akong solong ina, at isang Kristiyano. Noong Hunyo 2017, Isang kapatid ang nagbahagi sa akin tungkol sa ebanghelyo ng kaharian ng Diyos.

Tagalog Christian Movie | "Pagbibinyag sa Pamamagitan ng Apoy"

Panimula

Tagalog Christian Movie | "Pagbibinyag sa Pamamagitan ng Apoy"

Sabi ng Panginoong Jesus, "Hindi ang bawa’t nagsasabi sa akin, Panginoon, Panginoon, ay papasok sa kaharian ng langit; kundi ang gumaganap ng kalooban ng aking Ama na nasa langit" (Mateo 7:21). 

Mga Artikulong Patotoo sa Karanasan sa Buhay-Dahil sa Pagsasagawa ng Aking Tungkulin, Pinagkalooban Ako ng Napakalaking Kaligtasan ng Diyos

Mga Artikulong Patotoo sa Karanasan sa Buhay-Dahil sa Pagsasagawa ng Aking Tungkulin, Pinagkalooban Ako ng Napakalaking Kaligtasan ng Diyos

August 15, 2012         Hong Wei, Beijing

Noong gabi ng Hulyo 21, 2012, nagkaroon ng malaking baha sa amin na hindi karaniwang nangyayari. Nais kong ipahayag sa lahat ng nauuhaw sa Diyos ang aking talagang naranasan at nakita nang araw na iyon.

Nang araw na inasikaso naming mag-asawa ang bakuran ng kamalig ng aking kapatid na babae. Kinagabihan, patuloy na bumuhos ang napakalakas na ulan at natulog kami nang maaga. Pagpatak ng alas tres kwarenta’y singko ng madaling araw ay ginising kami ng tawag ng aking bayaw na nagsasabing, “Bubuksan nila ang prinsa! Lahat ay babahain! Kailangan nating agad na lumikas!” Nang marinig ko ito ay natulos ako at ang naibulong ko lamang sa Diyos sa kaibuturan ng aking puso ay ang mga katagang, “Diyos ko! Diyos ko!” Ang tanging naisip kong isalba ay ang elektronikong scooter at MP5 player at TF card na ginagamit ko upang makinig ng mga himno at sermon. Bagama’t lito at matindi ang takot ay pumunta ako sa garahe upang itulak palabas ang elektronikong scooter at pinatakbo pauwi ng bahay upang masiguro ko ang kalagayan ng aking mga aklat ukol sa mga salita ng Diyos at ako ay nag-aalala rin sa kalagayan ng aking biyenan at mga anak. Nagmaneho ako sa kahabaan ng pangunahing kalsada subalit dahil hindi ako makakita nang mabuti sa gitna ng malakas na ulan, nabangga ko ang isang tipak ng aspalto na inanod ng malaking baha at ako ay tumilapon kasama ang aking scooter sa tubig. Taimtim akong nanalangin, “O Diyos, ito po ay batay sa Iyong katuwiran kung ako ay maanod ng baha ngayon. Iligtas Mo ako at gagawin ko ang aking tungkulin nang mabuti simula ngayon!” Ang kabiyak ng aking sapatos ay naanod na ng baha kaya minabuti kong magtungo sa pangunahing kalsada. Subalit nanghina ako sa aking nakita; ang kabilang kalsada ay nakabakod at hindi ako makaliban.

Pananampalataya at Buhay-Kung Wala ang Pagliligtas ng Diyos, Wala Ako rito Ngayon

Ako’y isang matandang kapatid na may kapansanan sa dalawang paa. Kahit na ang panahon ay maaliwalas, hirap ako sa paglalakad, subalit nang ang tubig baha ay tatangayin na ako, ipinahintulot ng Diyos na mahimalang makaligtas ako sa panganib.

Noon ay Hulyo 21, 2012. Nang araw na iyon isang humuhugos na ulan ang bumuhos, at nagkataong ako’y nasa labas na tumutupad ng aking tungkulin. Pagkatapos ng ika-4:00 n.h., hindi pa rin tumigil ang ulan. Nang matapos ang aming pulong, sinuong ko ang ulan at sumakay ng bus pauwi. Habang nasa byahe, lalong lumakas pa ang ulan, at nang ang bus ay kailangang tumigil bago ang sa amin, sinabihan ng tsuper ang mga pasahero, “Hindi na makapagpapatuloy ang bus na ito; ang daan sa unahan ay gumuho.” Wala nang ibang magagawa, kaya wala akong mapagpipilian kundi ang bumaba ng bus at maglakad na pauwi. Hindi nangangahas na iwan ang Diyos, patuloy akong nananalangin sa aking puso. Dahil sa puwersa ng delubyo, lubos na nilamon ng tubig ang kalsada. Sinubukan kong magpatuloy sa pamamagitan ng paghawak sa mga haliging semento na nakahilera sa kalsada, na ako’y umusad nang paisa-isang hakbang. Noon ay narinig kong may sumisigaw sa likuran ko, “Huwag ka nang magpatuloy! Bilis; umikot at bumalik ka na! Hindi ka makakadaan; malalim ang tubig at napakabilis ng agos. Kapag natangay ka nito, hindi kita kayang sagipin!” Nang panahong iyon, hindi na ako makasulong o umurong man sapagkat ang tubig ay umabot na sa aking dibdib. Hindi ko na tinangkang magpatuloy kaya ang aking nagawa ay manalangin sa Diyos at mamanhik na gumawa Siya ng daan palabas dito: “Diyos! Ipinahintulot po Ninyong sapitin ko ito, at nasa Inyong mga kamay kung ako’y mabubuhay o mamamatay.

Mga Artikulong Patotoo sa Karanasan sa Buhay-Sa Gitna ng Kasakunaan Nakita Ko ang Matuwid na Disposisyon ng Diyos

Mga Artikulong Patotoo sa Karanasan sa Buhay-Sa Gitna ng Kasakunaan Nakita Ko ang Matuwid na Disposisyon ng Diyos

Agosto 7, 2012    Ni Li Jing, Beijing

Nang araw na iyon, nagsimulang umulan sa umaga. Nagtungo ako sa pulong sa bahay ng isa kong kapatid na lalaki, habang palakas nang palakas ang ulan. Kinahapunan ito’y lumalagunos na para bang nagmumula mismo sa langit. Nang matapos na ang aming pagpupulong, ang ulan ay nakapasok na sa patyo ng aking kapatid na lalaki, ngunit dahil ako’y nag-aalala sa aking pamilya, nagpumilit akong umuwi. Sa kalagitnaan ng pagpunta roon, ang ilang mga taong lumilikas ay nagsabi sa akin, “Hindi ka ba lilikas, uuwi ka pa rin ba?” Pagdating ko sa bahay, nagtanong ang aking anak, “Hindi ka ba inanod ng baha?” Noon ko lamang napagtanto na wala ang Diyos sa aking puso. Hindi kalaunan, ang asawa ng kapitbahay kong kapatid na babae ay umakyat sa bubungan at nakita niya na ang mga kabahayang malapit sa amin ay tinangay ng baha. Lumalakas ang agos at ang asawa ng kapatid na babae ay ipinipilit na iakyat na ang kanilang anak sa itaas ng bundok, ngunit ayaw niya. Kaming magkakapatid na babae ay pinag-usapan ito, na ang pakikipagtalo ng asawang lalaki na gaya nito ay kalooban ng Diyos; sa gayo’y noon lamang kami sumunod sa kanya patungo sa bahay sa riles sa ibabaw ng bundok upang doon magpalipas ng gabi. Doon ay narinig namin mula sa mga nagsilikas mula sa kasakunaan kung gaano kapanganib ang daluyong ng baha, at kung paano ang mga tao ay nagsilikas sa iba’t ibang dako; ang iba’y umakyat sa bubungan, ang ilan ay naanod, ang iba’y nasangat sa mga puno …

Nang sumunod na araw, bumisita ako sa isang kapatid na babae. Ang kaniyang bahay ay nasa dalampasigan ng ilog, na may malaking kalsada sa harapan at ilog sa likuran. Ang bahay niya ay nasa gitna mismo ng nagsangang bahagi ng tubig-baha. Nang dumating ang baha, ang kapatid na ito’y nanalangin sa Diyos, at nagtiwala sa Kanya. Tinangay ng tubig ang mga kahanay niyang bahay at tanging bahay lamang niya at ng isa pa ang natira habang siya’y mahimbing na natutulog. Talagang nakita ko na kapag ang isang tao ay may pag-iingat ng Diyos, siya’y di mangangamba sa kanyang puso.

Mga Patotoo sa Kaligtasan-Proteksiyon ng Diyos: Ang Mahimalang Paggaling ng Anak Matapos “Hatulan ng Kamatayan”

Mga Patotoo sa Kaligtasan-Proteksiyon ng Diyos: Ang Mahimalang Paggaling ng Anak Matapos “Hatulan ng Kamatayan”

Ni Xiaotu

Maaga iyon, kakatapos lang ng ulan, at ang manipis na hamog ay binabalot ang baryo sa paanan ng bundok. Minsan lamang makita ang baryo sa kabila ng hamog, gaya ng mundo ng mga engkantado sa lupa. Sa isang mainit, ordinaryong-tingnan na kubo, dinala ni Molian ang asada na puno ng putik sa tarangkahan, at inudyukan ang manugang niyang nasa loob ng bahay, “Bilisan mo Xiaoqing, kapag nagtanim tayo matapos ang ulan sa tagsibol, siguradong lalaking matibay ang mga binhi!”

“Papunta na!”

Naglakad ang mag-biyenan sa kayumangging lupa papunta sa palayan…

Isang lumalangitngit na bisikleta ang mabilis na tumatakbo palapit sa kanila at biglang huminto sa harap nila. “Mga kamag-anak ba kayo ni Zhihui?” nababalisang singhap ng isang binatilyong patag ang ulo habang pinapalis nito ang pawis mula sa noo nito. Bahagyang tumango si Molian, ngunit bago pa siya makasagot, natatarantang sinabi nito, “Bilis! Nasaktan ang anak mo, at nakahiga siya sa ospital!” Agad na kinabahahan si Molian: Nakahiga sa ospital? Seryso ba ang pinsala? Bago sila makapag-isip pa, mabilis na nakahanap ng taxi si Molian at ang manugang niya at nagmamadaling pumunta sa ospital sa bayan.

Sa ikalawang palapag ng ospital, higit sa isang dosenang mga tao ang nakatayo paikot sa higaan sa makipot na silid ng ospital. Nagmamadaling pumasok si Molian sa silid at hinawi ang mga tao kasunod si Xiaoqing. Agad na napunta ang paningin ni Molian sa matingkad na pulang bakas ng dugo sa sahig. Nakahiga sa isang stretcher na babad sa dugo ang hindi gumagalaw na si Zhihui, napapaligiran ng mga doktor na binebendahan ang mga sugat nito para mapigilan ang pagdurugo. Nasindak si Molian sa nakita niya. Nanginig ang kanyang mga kamay, ang puso niya ay tila tatalon palabas ng dibdib niya, at blangko ang kanyang isip. Habang dahan-dahang bumabalik ang pakiramdam ni Molian, tinanong niya sa nanginginig na tinig, “Anong nangyari sa anak ko?” “Doktor, pakiusap, sabihin mo sa’min, anong nangyari sa kanya?” tanong ni Xiaoqing sa tabi niya habang pinipigilan nitong mapaluha. Isa sa mga lalaki sa malapit ang mabilis na sumagot, “Nakaupo kaming naghihintay na tatlo sa mga upuan sa gilid ng kalsada, nang biglang humaharurot na sumulpot ang isang malaking pulang trak ng mga kargamento at nagpalipad ng 5kg na mga batong sumalpok sa isang malapit na poste ng kuryente. Tumalbog iyon mula sa poste at lumipad diretso sa ulo ng anak mo, at bumagsak siya sa lupa. Mayroong malaking sugat malapit sa kanyang kanang mata, at umaagos ang dugo, kaya sinubukan naming pahintuin ang pagdurugo gamit ang mga damit namin, at pagkatapos ay dinala siya sa ospital.” Nang matapos sa pagsasalita ang lalaki, bumuntong-hining ang doktor at nagpatuloy, “Masyadong mahina ang pulso ng anak mo, at nahihirapan lang siyang huminga. Wala kaming kahit anong paraan upang mailigtas siya. Dalhin niyo siya sa ospital sa lungsod sa lalong madaling panahon!” Nanghina ang mga binti ni Molian, at muntik na siyang bumagsak sa sahig. Namumutla ang kanyang mukha, at bakas ang hikbi sa kanyang tinig, sinabi niya, “Sa ospital sa lungsod? Dalawang oras mahigit mula sa ospital sa bayan papunta doon, at mahina na ang pulso niya. Makakaabot pa ba siya sa ospital sa lungsod? Mamamatay ba siya habang papunta doon? Kapag namatay ang anak ko, anong gagawin namin?” Ngunit ang mga kagamitan at kakayahan ng mga doktor sa ospital sa bayan ay talagang hindi kakayaning iligtas ang kanyang anak, kaya walang pagpipilian si Molian kundi ang ilipat ito.

Mga Patotoo sa Kaligtasan-Pagbalik sa Buhay: Ang Patotoo ng isang Anim-na-Taong Gulang na Batang Babae na Nabuhay Muli

Mga Patotoo sa Kaligtasan-Pagbalik sa Buhay: Ang Patotoo ng isang Anim-na-Taong Gulang na Batang Babae na Nabuhay Muli

Ang anim-na-taong gulang na apo ng may-akda ay biglang dinapuan ng encephalitis. Matapos ipasok sa ospital at mabigyan ng lunas sa loob ng 13 araw, nagbigay ng abiso ang doctor na mamamatay ang bata, at sinabing: “Wala na kaming magagawa pa para sa kanya.” Nang malapit nang mamatay ang apong babae ng may-akda, umasa siya sa kanyang pananampalataya sa Diyos at sa kanyang pagkamasunurin sa Diyos, at pagkatapos ay nasaksihan niya ang mga gawa ng Diyos, at ang batang babae ay nagbalik mula sa bingit ng kamatayan! Nais mo bang maintindihan ang mga gawa ng Diyos? Nais mo bang malaman kung paano maranasan ang mga paghihirap kapag nakaharap mo ang mga ito? Kung ganoon ay basahin mo ang karanasan ng may-akda.

        Tumaas ang lagnat ng apo ko—tungkol saan lahat ng ito?

Isang araw sa Hunyo ng 2009, ay balisang umuwi ang apo kong babae na si Goguo mula sa eskuwelahan at pagkatapos ay nanghihinang humiga sa kama. Naisip kong napaka-kakatwa nito, dahil madalas ay punung-puno siya ng buhay, tumatalon at tumatakbo kung saan-saan. Nasip ko: “Bakit bigla siyang humiga sa kanyang higaan pagkauwi niya palang? Maaari kayang may sakit siya?” Isinugod ko siya sa isang klinika upang magpakonsulta sa doktor. Sinabi ng dokor doon na may sinat ang apo ko, nagreseta ito ng ilang mga antipyretics para dito, at pagkatapos ay iniuwi ko siya. Gayunman, matapos inumin ang gamot nang lampas sa isang araw, hindi bumuti si Guoguo. Kaya dinala ko siya sa klinika upang tumanggap ng intravenous therapy. Habang naka-drip siya, bumaba ang lagnat niya, ngunit makalipas ang isa o dalawang oras ng gamutan ay nag-umpisa siyang magkalagnat muli. Pakatapos, hindi na siya makakain, at kahit na kumain man siya, isinusuka rin niya iyon. Sa bawat paglipas ng araw ay lumalala siya, at sa wakas ay ni wala na siyang lakas upang magsalita. Noon namin mabilis tinawagan ng asawa ko ang aming anak at manugang at, nang malaman nila ang tungkol kay Guoguo, dali-dali silang bumalik.

Nang sumunod na araw, dinala ng anak at manugang ko si Guoguo sa ospital ng probinsiya. Hindi nagtagal matapos silang makarating doon, tumawag sa’kin ang anak ko at sinabing: “Pa, isa lang ang nasabi ni Guoguo pagdating namin dito, at pagkatapos ay nag-umpisa nang manigas ang bibig niya, at ngayon ay hindi na siya makapagsalita. Pinayuhan ako ng doktor na dalhin si Guoguo sa ibang ospital sa lalong madaling panahon.” Nang marinig ko ang sinabi ng anak ko, tila may ingay sa loob ng isip ko at biglang nanlambot at nanghina ang buong katawan ko na tila isang bolang goma na inalisan ng hangin. Naisip ko sa sarili ko: “Paanong naging mabilis ang paglala ng sakit ng apo ko? Ngayon ay nasa punto na ito na hindi siya makapagsalita. Kapag may nangyari sa kanya….” Nang maisip ko ito, nakaramdam ako ng sakit at nalungkot na tila pinipilipit ng kutsilyo ang puso ko, at hindi ko mapigilan ang mga luha ko sa pagdaloy. Sa loob ng ilang mga araw na iyon, ni hindi kami makakain o makatulog ng maayos ng asawa ko. Habang inaalala namin ang tungkol sa sakit ni Guoguo, tumawag muli ang anak namin at sinabing, “Pa, matapos ang eksaminasyon, sinabi ng doktor na dinapuan si Guoguo ng encephalitis, at sa kasalukuyan, naninigas pa rin ang bibig ni Guoguo, hindi siya makaramdam ng kahit ano sa kaliwang bahagi ng kanyang katawan, at paralisado ang kalahati ng katawan niya. Lubhang seryoso ang kanyang kondisyon. Bibigyan lang siya ng dalawang gamutan ng mga doktor. Kapag gumaling siya, ipagpapatuloy nila ang gamutan; kung hindi, ihihinto nila iyon. At sinabi rin nila na kahit na magamot ang sakit niya, maaaring maging imbalido siya.” Nang marinig ko ang mga salita ng anak ko, malayang dumaloy ang mga luha ko na tila beads mula sa isang sirang pisi, at nakaramdam ako ng matinding sakit na tila ba mabibiyak ang puso ko. Naisip ko: “Anim na taon palang siya. Kung magkataon na hindi naging maganda ang gamutan niya at maging paralisado siya, paano siya mabubuhay?” Hindi ko sinubukang patuloy na isipin iyon, at humarap ako sa Diyos at lumuluhang nanalangin sa Kanya: “O Diyos, lahat ng bagay ay nasa Iyong mga kamay; kung mabubuhay kami o mamamatay ay nasa Iyong mga kamay. Kung gagaling o hindi ang apo ko ay hindi nakasalalay sa doktor. Ikaw ang nagsasaayos at namumuno sa lahat ng bagay. Handa akong ipagkatiwala sa Iyo ang apo ko. Nakikiusap ako sa Iyo na iligtas siya.” Matapos magdasal, ang nasasaktan, nag-aalalang puso ko ay kumalma nang kaunti.

Nagtanim ako ng galit sa puso ko nang hindi gumaling ang apo ko.

Pagkatapos noon, inasahan namin ng asawa ko na gagaling si Guoguo. Gayunman, hindi kagaya ng iniisip ko ang katotohanan. Hindi gumanda ang kondisyon ni Guoguo. Hindi ko namalayan, bumangon sa puso ko ang kagustuhan na sisihin ang Diyos, at naisip ko: “Ginagawa naming mag-asawa ang tungkulin namin at sinusunod din namin ang mga pagsasaayos ng iglesia. Paano nangyari sa amin ang ganitong klase ng bagay? Bakit hindi siya prinotektahan ng Diyos at pagalingin siya agad?” Mas napapadalas ang pag-iisip ko noon, mas lalong sumasama ang nararamdaman ko; naging labis na negatibo at mahina ang buong pagkatao ko, at dumilim nang dumilim ang espiritu ko.

Nang panahong nasasaktan ako at walang mapuntahan, isang kapatid ang pumunta sa bahay ko at binasa ang sipi ng mga salita ng Diyos patungkol sa sitwasyon ko: “Gaano karami ang naniniwala sa Akin upang pagalingin lamang sila? Gaano karami ang naniniwala sa Akin para gamitin Ko lamang ang Aking kapangyarihan sa pagtaboy ng mga masasamang espiritu mula sa kanilang katawan? At gaano karami ang naniniwala sa Akin upang makatanggap lamang ng kapayapaan at kaligayahan mula sa Akin? Gaano karami ang naniniwala sa Akin upang hingan lamang Ako ng higit pang materyal na kayamanan, at gaano karami ang naniniwala sa Akin upang gugulin ang buhay na ito sa kaligtasan at upang maging ligtas at tiwasay sa mundong darating? Gaano karami ang naniniwala sa Akin para maiwasan lamang ang pagdurusa ng impiyerno at tumanggap ng mga pagpapala ng langit? Gaano karami ang naniniwala sa Akin para lamang sa pansamantalang ginhawa ngunit hindi naghahangad na may makamit man lang sa mundong darating? Nang Ako ay naghatid ng Aking matinding galit sa tao at kinuha ang lahat ng kaligayahan at kapayapaan na dati niyang taglay, nagsimulang magduda ang tao. Nang ibinigay Ko sa tao ang pagdurusa ng impiyerno at binawi ang mga pagpapala ng langit, naging galit ang kahihiyan ng tao” (“Ano ang Alam Mo sa Pananampalataya?”).

Pagkatapos ay ibinahagi ng kapatid: “Inihantad ng salita ng Diyos ang ating mga intensiyon, layunin, at lahat ng uri ng di-wasto, maluho na pangangailangan sa paniniwala sa Kanya. Ginawa ng Diyos ang sangkatauhan at ibinigay lahat ng mga bagay na kinakailangan para sa ating kaligtasan sa buhay. Kaya naman, kautusan ng langit at lupa na tayong mga tao ay dapat maniwala at sambahin ang Diyos. Ngunit matapos tayong gawing tiwali ni Satanas, ang ating likas na katangian ay naging labis na makasarili at napakasama. Hindi na tayo naniniwala sa Diyos para sa kapakanan nang pagmamahal at pagpapasaya sa Diyos, ngunit sa halip ay naniniwala tayo na upang makatanggap nang mga biyaya o magkaroon ng masayang pamilya; ito ay pakikipagkasundo sa Diyos. Tuluyang namantsahan ang ating pananampalataya—kapag dumarating sa atin ang mga biyaya ng Diyos, napupuno ng kagalakan ang ating mga puso, ngunit sa mga sitwasyon na isinaayos ng Diyos na hindi tumutugon sa ating mga kagustuhan, nawawalan tayo ng pananampalataya sa Kanya, at nag-uumpisa tayong maging negatibo, hindi maintindihan at sinisisi Siya, at kahit pa iwasan at ipagkanulo Siya. Ito ay sanhi ng maling pananaw sa paniniwala natin sa Diyos.

“Dumarating ang Diyos upang gawin ang Kanyang gawain at iligtas ang tao sa mga huling araw. Iyon ay, gumagamit siya ng iba’t ibang uri ng mga kapus-palad na sitwasyon upang ilantad ang ating panloob na katiwalian at karumihan, dahilan upang pumunta tayo sa Kanyang harapan at suriin ang ating mga sarili sa Kanyang mga salita, kilalanin ang ating mga sarili sa pamamagitan ng pagninilay at makita kung gaano tayo pinasama ni Satanas, at kung gaano tayo makasarili at napakasama. Pagkatapos niyon ay maaari na tayong magdasal sa Diyos at manindigan sa ating mga sarili na itakwil ang kasamaan, at maaari nating maranasan ang gawain ng Diyos nang paunti-unti. Pagkatapos niyon ay hindi na natin kailangan pang makipagkasundo sa Diyos, at magiging isa ang kaisipan natin sa Diyos, at magiging mga taong tunay na sumusunod at sumasamba sa Diyos. Kapatid, hindi ba’t ipinapakita ng pagkakasakit ng bata ang maling pananaw na ang paniniwala sa Diyos ay upang makatanggap ng biyaya? Kung ganoon, ano ang kalooban ng Dios? Umaasa ang Diyos na magninilay ka at maiintindihan at aayusin ang iyong mga maling pananaw tungkol sa kung anong dapat na sundan sa pananampalataya, upang ang iyong masamang disposisyon ay malinis at mabago. Ang ganitong uri ng sitwasyon ay ang paglapit sa iyo ng pagmamahal ng Diyos, at ito ay pagdadalisay at pagliligtas sa iyo ng Diyos. Kung hindi tayo malalantad sa pamamagitan ng pagdanas ng ganitong uri ng sitwasyon, iisipin pa rin natin na ang ating tapat na mga puso ay puro, at magpapatuloy tayo sa paniniwala sa Diyos na taglay ang ating mga maling pananaw. Kapag nagpatuloy tayong ganoon, maniniwala tayo sa Diyos hanggang sa huli at hindi matatamo ang Kanyang papuri!”

Iniisip ang mga salita ng Diyos at ang pagbabahagi ng kapatid, dumating ako sa ilang pag-unawa, at sinabi sa kanya: “Talagang tama ang inihantad ng mga salita ng Diyos. Mula nang magkasakit ang apo ko, madalas akong tumawag sa Diyos para lamang hingin sa Kanya na pagalingin ang sakit niya. Kapag nagdarasal ako, hinihingi ko sa Diyos ng hindi tuwiran na pagalingin ang apo ko, at kapag nakita kong hindi gumanda ang kondisyon niya, sa halip ay lalo pang lumala, nahantad nang tuluyan ang pagiging mapaghimagsik ko. Nag-simula akong magreklamo sa Diyos, iniisip na, dahil naniniwala kaming mag-asawa sa Diyos at ginagawa ang aming tungkulin, dapat ay bantayan ng Diyos at gawing ligtas ang aming buong pamilya. Ngayon ko lamang nakita na napaka-makasarili at kasuklam-suklam ako. Ang pananampalataya ko sa Diyos ay para lamang sa mga biyaya, at humihingi sa Diyos at nakikipagkasundo sa Kanya. Paanong ang aking pananaw sa paniniwala sa Diyos ay naaayon sa kalooban ng Diyos? Hindi ako tunay na mananampalataya sa Diyos!”

Nagpatuloy ang kapatid upang sabihin: “Salamat sa Diyos! Ngayong araw na ito, nagawa mong makilala ang iyong mga maling pananaw patungkol sa pananampalataya sa Diyos. Epekto ito ng mga salita ng Diyos sa iyo. Ngayon, isa itong pagsubok at pagpipino para sa’yo at sa iyong asawa na dinapuan nang ganoon katinding karamdaman ang apo mo. Habang nakikilala natin ang ating mga sarili sa pamamagitan ng pagninilay, dapat din nating maintindihan ang kalooban ng Diyos at hanapin ang daan upang magsagawa sa ilalim ng mga salita ng Diyos. Tanging sa ganitong paraan lamang tayo hindi mamumuhay nang negatibo at mali ang pagkakaunawa sa Diyos, ngunit sa halip ay magagawa nating tunay na sundin at bigyang kasiyahan ang Diyos. Tingnan natin ang sinasabi ng Diyos.”

Naiintindihan ang kalooban ng Diyos, binitawan ko ang matinding mga hinihingi at sinunod ang kapangyarihan ng Diyos.

Kaya, kinuha ko ang aklat ng mga salita ng Diyos at binasa: “Kapag hinaharap mo ang mga pagdurusa, dapat mong makaya na hindi isaalang-alang ang laman at huwag magreklamo laban sa Diyos. Kapag itinatago ng Diyos ang Sarili Niya mula sa iyo, dapat magkaroon ng pananampalataya na sumunod sa Kanya, mapanatili ang iyong dating pag-ibig nang hindi hinahayaang maging marúpók o maglaho ito. Maging anuman ang ginagawa ng Diyos, dapat magpasakop ka sa Kanyang dibuho, at higit na nakahandang sumpain ang iyong sariling laman sa halip na magreklamo laban sa Kanya. Kapag ikaw ay nakaharap sa mga pagsubok dapat mong mapalugod ang Diyos sa kabila ng anumang pagbabantulot na mawalay sa isang bagay na iyong iniibig, o mapait na pagtangis. Ito lamang ang matatawag na tunay na pag-ibig at pananampalataya. … Kung tulad ka ni Job, na sinumpa ang kanyang laman at hindi nagreklamo laban sa Diyos sa gitna ng mga pagsubok, at nagawang kamuhian ang kanyang sariling laman nang walang pagrereklamo o pagkakasala sa kanyang mga salita, yaon ang pagtayong saksi. Kapag ikaw ay sumasailalim sa mga pagpipino hanggang sa isang tiyak na antas at nagagawa pa ring maging tulad ni Job, lubos na masunurin sa harap ng Diyos at walang ibang mga kinakailangan sa Kanya o iyong sariling mga paniwala, sa gayon magpapakita sa iyo ang Diyos” (“Yaong Mga Gagawing Perpekto ay Kailangang Sumailalim sa Pagpipino”). “Huwag kang mawawalan ng pag-asa sa panahon ng pagkakasakit, patuloy kang maghanap at huwag kailanman susuko, at pasisikatin ng Diyos ang Kanyang liwanag sa iyo. Gaano ba katapat si Job? Ang Makapangyarihang Diyos ay isang makapangyarihan-sa-lahat na manggagamot! Ang manahan sa karamdaman ay ang magkasakit, subalit ang manahan sa espiritu ay ang gumaling. Kung mayroon ka lamang isang hininga, hindi ka hahayaang mamatay ng Diyos” (“Kabanata 6” ng Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula).

Matapos basahin ang mga salita ng Diyos, naintindihan ko: Ang pagdurusa pala ay nangangahulugan nang pagsubok at pagpipino para sa mga nananampalataya sa Diyos, at ginagamit ng Diyos ang mga pagsubok at pagpipino upang gawin perpekto ang ating pananampalataya sa Kanya. Kung tatalikuran natin ang ating mga likas na interes sa mga sitwasyon na magiging dahilan upang magdusa tayo at panghawakan ang ating pananampalataya sa Diyos, kung hindi tayo magdududa sa Diyos kahit na ano pa ang gawin Niya, o sisihin Siya o pagtaksilan Siya, at nakikita ng Diyos na nais nating bigyang-kasiyahan at sundin Siya, kung ganoon ay lilitaw sa harapan natin ang mga gawain ng Diyos. Habang pinagninilayan ko ito, naintindihan ko na ang pagkakasakit ng apo ko ay isang bagay na hinayaan ng Diyos na mangyari. Sa isang banda, ang maling pananaw ko sa paniniwala sa Diyos ay naihantad; sa kabilang banda, pinapanood ng Diyos ang saloobin ko upang makita kung magagawa kong umasa sa aking pananampalataya, sundin ang Kanyang kapangyarihan at pagsasaayos, at magpatotoo sa Kanya sa pagsubok na ito. Gaya na lang nang mawala kay Job ang napakaraming tupa at mga baka, ang kanyang kayamanan, at ang kanyang sampung mga anak na lalaki at babae, at siya mismo ay nagkaroon ng kakila-kilabot na mga bulutong sa kanyang buong katawan, ngunit hindi siya nagreklamo sa Diyos, sa halip ay umasa sa kanyang pananampalataya at pagkamasunurin at nagpatotoo sa Diyos at, sa huli, nakamit niya ang papuri at biyaya ng Diyos at nakita ang anyo ng Diyos. “Nais kong maging gaya ni Job,” naisip ko. “Kahit ano pang mga pangyayari ang harapin ko sa hinaharap, susundin ko ang mga pagsasaayos ng Diyos at mga plano nang walang reklamo.” Habang nasa isip ito, sinabi ko sa kapatid: “Salamat sa Diyos! Mula sa mga salita ng Diyos, naintindihan ko ang Kanyang kalooban. Sa pamamagitan ng sitwasyon na ito, inaalis ng Diyos ang panloob na intensiyon ko upang magkamit ng mga biyaya para maging perpekto ang pananampalataya ko sa Kanya at pagkamasunurin ko sa Kanya. Hindi ako maaaring maging negatibo at hindi ako maaaring manumbalik sa kasamaan, at hindi na maaaring maging mali ang pagkaintindi ko sa Diyos. Ang tanging hiling ko lang ay ang maranasan ang gawain ng Diyos.”

Masayang sinabi ng kapatid: “Kapatid, maganda na mayroon kang ganitong klase ng pang-unawa. Sa likod ng mga pagsubok at pagpipino ay ang mga magandang intensiyon ng Diyos. Dapat tayong maniwala na makapangyarihan ang Diyos at nasa Kanya ang huling salita kung mabubuhay o mamamatay ang tao. Kailangan lang nating umasa sa ating pananampalataya sa Diyos upang maranasan iyon, na ipaubaya ang sakit ng apo mo sa Diyos at sundin ang Kanyang mga pagsasaayos. Ito ang diwa na dapat nating taglayin.”

Matapos makinig sa mga salita ng kapatid, tumango ako. Pagkatapos ay pumunta ako sa harapan ng Diyos at nagbigay ng nagsisisi, masunuring panalangin sa Kanya: “O Diyos, mali ako. Hindi dapat ako gumawa ng mga hindi makatwirang hinihingi sa Iyo, lalo na ang hindi ka maintindihan at sisihin Ka dahil sa sakit ng aking apo. O Diyos! Naniniwala ako na ang mabuting kalooban mo ang nasa likod ng lahat nang iyon. Handa akong lubusang magpasakop sa Iyo. Handa akong ipaubaya ang buhay at kamatayan ng aking apo sa Iyong mga kamay, at magpasakop sa Iyong kapangyarihan at pagsasaayos. Kahit na talagang mamatay siya, hindi ako magsasabi ni isang reklamo.” Matapos ang panalangin na ito, ang mabigat at nasasaktan kong puso ay lumuwag nang husto.

Tumawag ang anak ko upang sabihin sa’kin na wala nang magagawa pa ang mga doktor para kay Guoguo.

Sa ika-labintatlong gabi, tinawagan akong muli ng aking anak at nanghihinang sinabi sa’kin: “Pa, wala nang magagawa pa ang mga doktor para kay Guoguo, at pinayuhan nila ako na ilabas na siya.” Naririnig ang mga salita niya, pinigilan namin ng asawa ko na mapahikbi. Nang maisip ko na iiwan na kami ng apo ko habambuhay, nakaramdam ako nang matinding sakit sa puso at hindi ko mapigilang manghina nang kaunti. Ngunit napagtanto ko na ang sitwasyon ko ay hindi tama, at kaya naman paulit-ulit kaming nanalangin ng asawa ko sa Diyos, hinihingi sa Kanya na pigilan ang aming mga puso na sisihin Siya. Matapos kaming manalangin, naisip ko ang mga salita ng Diyos. “Ang puso at espiritu ng tao ay tangan ng kamay ng Diyos, at lahat ng buhay ng tao ay nakikita ng mga mata ng Diyos. Ikaw man ay naniniwala rito o hindi, anuman at lahat ng mga bagay, buhay o patay, ay magpapalipat-lipat, magbabago, manunumbalik, at maglalaho ayon sa mga saloobin ng Diyos. Ganito mamahala sa lahat ng bagay ang Diyos” (“Diyos ang Pinagmulan ng Buhay ng Tao”). Mula sa mga salita ng Diyos, naintindihan ko: kinokontrol at pinamamahalaan ng Diyos ang lahat ng bagay. Kung sila ay nabubuhay o namatay, nagbabago iyon ayon sa iniisip ng Diyos. Tunay ngang nasa kamay ng Diyos pareho ang buhay at kamatayan ng apo ko. Kapag nakaligtas siya, awtoridad iyon ng Diyos at kapangyarihan; kapag namatay siya, pinahintulutan iyon ng Diyos. Kahit na hindi ko maintindihan iyon nang buo, taglay niyon ang mabuting kalooban ng Diyos at hindi na ako maaaring magreklamo pa tungkol sa Diyos at sisihin Siya at maging katatawanan kay Satanas. Dapat kong tuluyang ibigay ang apo ko sa Diyos at magpaubaya sa Kanyang mga pagsasaayos. Taglay ang Diyos bilang aking suporta, nagkaroon ako ng tapang na harapin at tanggapin ang susunod na mangyayari, at hindi na nakaramdam ng kalungkutan at kawalan ng pag-asa sa bagay na ito.

Nang sumunod na araw, pumunta kami sa ospital ng asawa ko para makita si Guoguo. Nang pumasok kami sa silid ay nakita namin siyang nakahiga sa kama ng ospital. Naninilaw ang kanyang mukha, at napakalaki nang ipinayat niya na nagbago na ang itsura niya. Nakikita ang walang-malay kong apo, hindi ko maipakita ang matinding kalungkutan ko, pinapalabo ng mga luha ang aking paningin. Nang labis na ang sama ng loob ko, inisip ko si Job. Labis din siyang nasaktan nang sapitin niya ang ganoon katitinding mga pagsubok, gayunman ay mayroon siyang pusong may takot sa Diyos, at pinili niyang sisihin ang sarili niyang laman sa halip na magkasala at sisihin ang Diyos o husghan ang Diyos. Ang kanyang pananampalataya sa Diyos at pagsunod sa Diyos ay naging dahilan upang pahalagahan at mahalin siya ng Diyos, at dahilan ito upang lalo pa siyang pahalagahan. Pagkatapos ay naisip ko: “Sa pagsunod sa Diyos hanggang ngayon, napakarami ko nang nabasa na mga salita ng Diyos at naintindihan ko ang kalooban ng Diyos. Kung hindi ko magagawang magpatotoo sa Diyos at ikahiya si Satanas, hindi ako karapat-dapat na maniwala sa Diyos. Dapat kong sundin ang halimbawa ni Job nang pagpapatotoo sa Diyos. Kahit na anong mangyari sa apo ko, hindi ako magrereklamo sa Diyos.” Pagkatapos nito, nanalangin ako sa Diyos upang payapain ang puso ko: “O Makapangyarihang Diyos, nasasaktan akong makita ang apo kong mamamatay. Gayunman, ayokong magkamali ng pag-unawa o sisihin Ka. Handa akong sumunod. Nagmamakaawa lang ako sa Iyo na protektahan ang aking puso upang magawa kong magpatotoo sa Iyo sa pagsubok na ito.”

Nagpapatotoo, nakita ko ang magagandang gawain ng Diyos.

Pagkatapos, umupo kami ng asawa ko sa paanan ng kama ng apo ko sa ospital, tahimik siyang tinitingnan. Makalipas ang isang oras ay nangyari ang hindi inaasahan: dahan-dahang nagmulat ng kanyang mga mata si Guoguo, at natutok ang tingin niya sa inumin sa kamay ng anak ko, at inilagay ng anak ko ang straw sa kanyang bibig. Sa pagkabigla namin, dahan-dahan niyang ibinuka ang kanyang bibig at napaka-natural na sumimsim ng kaunti. Nasasaksihan ang eksenang ito, nagulat kami, at paulit-ulit kong pinasalamatan ang Diyos sa puso ko: “O Diyos! Nakita ko ang iyong awtoridad at kapangyarihan. Ikaw ang nagligtas sa buhay ni Guoguo, at ang awtoridad mo ang dahilan kaya nangyari ang himalang ito!” Higit sa isang oras ang lumipas, at pinakain namin si Guoguo ng pakwan at saging, at mabagal niya iyong kinain. Ang mas nakakamangha, pagdating ng hatinggabi ay bigla siyang nagsalita, sinasabi sa mahinang tinig: “Lola, lolo!” Nagagawa na rin niyang igalaw ang dalawa niyang mga braso, at ang bahagi ng katawan niya na wala nang pakiramdam ay nakakakilos na rin. Halos hindi kami makapaniwala sa nakita namin. Ang apo ko, na sinukuan nang gamutin ng mga doktor, ay tunay na bumubuti na ang lagay. Talaga ngang magandang gawain iyon ng Diyos! Nang mga sandaling iyon, higit pa sa mga salita ang nararamdaman naming kagalakan ng asawa ko at ang tanging nagawa lang namin ay patuloy na magpasalamat at sambahin ang Diyos! Ang Diyos ang nagbigay ng pangalawang buhay sa apo ko at binuhay siyang muli.

Nang sumunod na araw, bumangon sa higaan si Guoguo at nagtatakbo. Namamanghang sinabi sa’kin ng doktor: “Isang himala! Parang hindi na siya maililigtas. Ni hindi ko naisip na, matapos ang isang araw at gabi, gagaling siya sa sakit. Sa buong panahon nang pagiging doktor ko, kahit kailan ay hindi pa ako nakakita ng ganitong sitwasyon. Kahapon ay may batang babae na dinapuan ng encephalitis, ngunit hindi kasing-lala ng sa apo mo ang kondisyon niya. Matapos ang gamutan, nabulag siya, samantalang si Guoguo, na sinukuan na naming gamutin, ay milagrong gumaling! Higit pa ito sa pang-unawa ko. Nakakamangha!” Naririnig na sinasabi ito ng doktor, punung-puno ako ng pasasalamat sa Diyos at alam ko na dahil iyon sa dakilang kapangyarihan ng Diyos kaya nagawang mabuhay muli ng apo ko. Tunay ngang nasa mga kamay ng Diyos ang tadhana ng mga tao, at gayundin ang buhay at kamatayan ng mga tao. Gaya ng sinabi ng mga salita ng Diyos: “Nang walang alinlangan, hindi ang sangkatauhan ang humahawak ng kapangyarihan ng buhay at kamatayan, hindi isang nilalang sa natural na mundo, kundi ang Manlilikha, na ang awtoridad ay natatangi. Ang buhay at kamatayan ng sangkatauhan ay hindi bunga ng ilang batas ng mundong natural, subalit isang kinahinatnan ng kapangyarihan ng awtoridad ng Manlilikha” (“Ang Diyos Mismo, ang Natatangi III”).

Sa pamamagitan ng hindi pangkaraniwang karanasan na ito, nagkaroon ako ng ilang pag-unawa sa aking mga walang kabuluhang pagtingin sa paniniwala sa Diyos, at napagtanto ko: Sa pagkakaroon ng pananampalataya sa Diyos, hindi dapat tayo maghanap lamang ng biyaya o tamasahin ang grasya ng Diyos, ngunit dapat din tayong magtuon ng atensiyon na maranasan ang Kanyang paghatol, pagkastigo, mga pagsubok at pagpipino, nilulunasan ang ating mga maling pananaw sa pananampalataya, at inaalis ang ating satanikong disposisyon. Kahit na ano pang kapaligiran ang masalubong natin na taliwas sa ating mga paniniwala, maaari tayong umasa sa ating pananampalataya at pagka-masunurin sa Diyos at magpatotoo para sa Kanya nang hindi sinisisi o hindi Siya maunawaan. Kasabay niyon, nagtamo ako ng tunay na kaalaman at pagpapahalaga sa kapangyarihan at soberanya ng Diyos; nakita ko na ang awtoridad at kapangyarihan ng Diyos ay nasa lahat ng dako, at na ang buhay at kamatayan ng lahat ay pinapamunuan ng Diyos. Ngayon, lumago ang pananampalataya ko sa Diyos. Kahit gaano pa katindi ang mga pagsubok na harapin ko, naniniwala ako na ang Diyos ang matatag na suporta ko at, higit pa, Siya lamang ang tanging kaligtasan ko. Salamat sa Diyos! Sa mga susunod na araw, nais kong masigasig na hanapin ang katotohanan at tuparin ang tungkulin nang isang nilikha upang mabayaran ang pag-ibig ng Diyos!

Mga Artikulong Patotoo sa Karanasan sa Buhay-Panalangin sa Diyos—Pagsaksi sa isang Himala sa Gitna ng Kawalan ng Pag-asa

Mga Artikulong Patotoo sa Karanasan sa Buhay-Panalangin sa Diyos—Pagsaksi sa isang Himala sa Gitna ng Kawalan ng Pag-asa

Habang naglalakbay tayo sa buhay, bawat isa sa atin ay makakaranas ng ilang hindi pangkaraniwang pangyayari kung saan natatatak sa ating alaala at hindi kailanman malilimutan. Ang karanasang nag-iwan na sa akin ng pinakamalalim na tatak ay ang panahong nasangkot ang asawa ko sa isang aksidente sa kotse, na walang nakaalam kung malalampasan niya ito o hindi, at sa mga araw na sumunod, ang panahon kung kailan ay naramdaman ko ang ganap na kawalan at nasa hangganan na ng aking pagtitiis. Ngunit ang naiiba sa akin ay dahil sumasaakin ang Diyos at nasa akin ang Kanyang patnubay, kaya mayroon akong suporta, at sa pamamagitan ng panalangin sa Diyos at pag-asa sa Kanya, nasaksihan ko ang himala sa gitna ng aking kawalan ng pag-asa. Sa panahong iyon ng pagdurusa, ang aking higit na natamo ay ang pag-unawa sa awtoridad at dakilang kapangyarihan ng Diyos, at tunay na pagpapahalaga sa pag-ibig ng Diyos …

Mga Patotoo sa Kaligtasan-Ang Pag-ibig ng Diyos ay ang Pinakatunay

Agosto 11, 2012    Ni Wenzhong, Beijing

Noong gabi ng Hulyo 21, 2012, nagkaroon ng malaking baha sa amin na hindi karaniwang nangyayari. Nais kong ipahayag sa lahat ng nauuhaw sa Diyos ang aking talagang naranasan at nakita nang araw na iyon.

Nang araw na inasikaso naming mag-asawa ang bakuran ng kamalig ng aking kapatid na babae. Kinagabihan, patuloy na bumuhos ang napakalakas na ulan at natulog kami nang maaga. Pagpatak ng alas tres kwarenta’y singko ng madaling araw ay ginising kami ng tawag ng aking bayaw na nagsasabing, “Bubuksan nila ang prinsa! Lahat ay babahain! Kailangan nating agad na lumikas!” Nang marinig ko ito ay natulos ako at ang naibulong ko lamang sa Diyos sa kaibuturan ng aking puso ay ang mga katagang, “Diyos ko! Diyos ko!” Ang tanging naisip kong isalba ay ang elektronikong scooter at MP5 player at TF card na ginagamit ko upang makinig ng mga himno at sermon. Bagama’t lito at matindi ang takot ay pumunta ako sa garahe upang itulak palabas ang elektronikong scooter at pinatakbo pauwi ng bahay upang masiguro ko ang kalagayan ng aking mga aklat ukol sa mga salita ng Diyos at ako ay nag-aalala rin sa kalagayan ng aking biyenan at mga anak. Nagmaneho ako sa kahabaan ng pangunahing kalsada subalit dahil hindi ako makakita nang mabuti sa gitna ng malakas na ulan, nabangga ko ang isang tipak ng aspalto na inanod ng malaking baha at ako ay tumilapon kasama ang aking scooter sa tubig. Taimtim akong nanalangin, “O Diyos, ito po ay batay sa Iyong katuwiran kung ako ay maanod ng baha ngayon. Iligtas Mo ako at gagawin ko ang aking tungkulin nang mabuti simula ngayon!” Ang kabiyak ng aking sapatos ay naanod na ng baha kaya minabuti kong magtungo sa pangunahing kalsada. Subalit nanghina ako sa aking nakita; ang kabilang kalsada ay nakabakod at hindi ako makaliban. Nahulog muli ako sa tubig at ang kabilang sapatos ko ay inanod na rin. Tumaas na ang baha sa aking hita at wala akong magawa kundi subukang makaliban sa ikatlong pagkakataon habang tahimik na nananalangin. Sa pagkakataong iyon, tatlong mag-anak ang lumitaw mula sa isa sa ilang kulungan ng baboy at nabuhayan ako ng loob sa pasasalamat sa Diyos. Sumabay ako sa kanila at nagsimulang tunguhin ang pangunahing kalsada nang biglang dumating ang aking asawa. Gumamit siya ng drill upang makagawa ng butas sa kawad na bakod at ako ang unang nakaliban sa pangunahing lansangan nang nakayapak. Sa timog ay may kurba ng ilog na dumadaloy pahilaga, at sa hilaga ang pangunahing daan ay lubog sa tubig na dumadaloy patimog, kaya kami ay naipit sa gitna at wala kaming magagawa kundi baybayin ang patungong pangunahing kalsada.

Mga Artikulong Patotoo sa Karanasan sa Buhay-Paano Ko Napagtagumpayan ang Kasamaan ng Karamdaman Matapos Pahirapan ng Nakamamatay na Uremia

Nang dapuan ang Kristiyanong si Zhang Lei ng malalang uremia, ang mga pagpipilian niya ay kidney transplant o dialysis, pero wala siyang sapat na pera para sa kahit alin do’n. Paano niya napagtagumpayan ang kasamaan ng karamdaman habang nakakulong sa desperadong mga kalagayan?

Pagtuklas ng Aking Nakamamatay na Karamdaman, Pagbagsak sa Kawalang Pag-asa

Noong Oktubre ng 2016, nagsimula akong magdusa sa uremia, at matapos ang eksaminasyon sa ilang kilalang mga ospital sa Beijing, nasuri ako na may malalang karamdaman sa bato. Meron lang dalawang lunas para manatili akong buhay: Ang isa ay kidney transplant, at ang isa ay dialysis. Ang resultang ito ay parang isang sentensya ng kamatayan para sa akin. Ang kidney transplant ay lagpas sa kaya kong bayaran bilang isang karaniwang manggagawa, kaya hindi na ‘ko nangangahas pang isipin ang tungkol do’n. Ang dialysis, sa kabilang banda, ay magkakahalaga ng mahigit sa 600 yuan sa bawat gamutan, at mangangailangan ako ng dialysis tatlong beses sa isang linggo, na nangangahulugang ginagasta ko linggu-linggo ang halos buong sahod ng asawa ko sa isang buwan, at sa katagalan, hindi na kakayanin ng ipon namin ang gano’n kalaking gastusin. Hindi ko kayang bayaran ang presyo ng dalawang gamot na ito. Wala akong ibang mapagpipilian, maaari lang akong umasa sa Chinese medicine para maibsan ang sakit.

Mga Patotoo sa Kaligtasan-Nakita Ko ang Proteksyon ng Diyos sa Isang Karanasan

Ni Yongxin, Siyudad ng Yibin, Lalawigan ng Sichuan

Hindi kami kailanman naniwala sa Diyos dati. Noong 2005, sa pag-angat ng Diyos, ang aking asawa, aking biyenan, aking tiyo at ako ay tinanggap ang gawain ng Diyos ng mga huling araw. Hindi nagtagal, ang iglesia ay nagsaayos para sa akin na gawin ang katungkulan ng pag-iingat ng mga libro. Pagkaraan nito, ang aming bahay ay nasunog, at sa panahon ng sunog na ito natanggap namin ang mahimalang proteksyon ng Diyos. Ang Diyos ay totoong makapangyarihan!

Isang araw noong Marso ng taong 2006, pagkatapos ng tanghalian bandang ika-1 ng hapon, ay nagniniyebe nang malakas sa labas. Ang aking asawa, anak na babae at ako ay nasa loob, pinapainit ang aming mga sarili sa apoy at naghihimay ng mais, nang bigla namin narinig ang isang tinig mula sa labas na malakas na sumisigaw, “Ang inyong bahay ay nasusunog! Bilisan ninyo, lumabas kayo at patayin ito!” Dali-dali kaming tumakbo palabas, at nakita na ang sunog ay natupok na ang bubong ng kusina at babuyan. Tatlong di-mananampalataya ang tumulong sa amin na labanan ang apoy, at sumigaw, “Halikayo at tumulong patayin ang sunog!” Dalawang katabing baryo ang nakarinig ng aming mga sigaw, at agad tatlumpu o apatnapung katao ang dumating upang tumulong sa amin na labanan ang sunog. Sa oras na iyon, narinig ko ang isang tao na nagsabi, “Hindi ba naniniwala sa Diyos ang pamilyang ito? Paano nangyari ang sunog sa kanila? Ngayon na ang kanilang bahay ay nasunog, tingnan kung sila ay naniniwala pa rin sa Diyos.” Sa oras na iyon, wala akong pakialam sa kanilang mga sinasabi. Nakita ko na ang sunog ay nagiging mas masidhi. Isang malakas na hangin ang nagdala sa nagngangalit na liyab direktang papunta sa pangunahing bahagi ng aming bahay. Ako ay lubos na nabahala sa aking puso, sapagkat nasa bahay ang mga libro ng iglesia at ang trigo ng aming pamilya. Sa sandaling ito ng kawalan ng pag-asa, ang magagawa ko lamang ay tumawag ng tuloy-tuloy sa Diyos: “O Diyos! Nawa ay patnubayan mo at protektahan ang mga libro ng iglesia at ang aming mga trigo, huwag Mo hayaan na masunog ang mga ito.” Pagkatapos ko manalangin, isang himala ang nangyari. Ang hangin ay biglang nagbago ng direksyon; noon lamang ako naging mas hindi nabalisa sa aking puso, yamang alam ko na ang mga bagay sa loob ng aming bahay ay protektado lahat. Sa pagkarinig sa mga tao na lumalaban sa sunog na pinag-uusapan kung gaano kalaking pera ang halaga ng mga bagay na nasunog, agad naming naalala na may dalawang baboy sa babuyan. Ang aking asawa ay tumakbo upang iligtas ang mga ito; hindi nagtagal nang siya ay nakapasok, biglang nalaglag ang isang nasusunog na tipak at humarang sa daanan ng pintuan. Sa pagkakita ko nito ang aking puso ay lumukso sa aking lalamunan, at desperado akong umiyak sa Diyos sa aking puso, nagmamakaawa sa Kaniya na patnubayan at protektahan ang aking asawa. Lahat ng mga hindi mananampalataya ay nag-alala na ang aking asawa ay nasa malaking panganib. Gayunman, habang ang lahat ay nakamasid, ang aking asawa sa huli ay lumabas mula sa sunog na ligtas at maayos, itinutulak ang dalawang baboy na tumitimbang ng higit sa limampung kilo bawat isa. Sa oras na ito, ang aking puso sa wakas ay naging kalmado. Ang sunog ay tumagal sa loob ng isang oras o higit pa, sa kalahatan ay sumunog sa kusina at dalawang babuyan, na nagresulta sa tinatantyang kawalan na higit sa apat na libong yuan.